บ้านแห่งนี้เป็นศูนย์กลางที่ทำให้ผู้มีบุญและผู้มีกรรมได้มีโอกาสมาแบ่งกัน เป็นบ้านเล็กๆ ในถนนเล็กๆ ของคนใจใหญ่ที่ชื่อ ไพรัช บูรณวิจารณ์ ที่ให้การช่วยเหลือผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้าย (คือประเภทที่รอวันตายแน่ๆ) ... บ้านน้อย น้ำใจงาม หลังนี้ มีชื่อว่า "บ้านแบ่งบุญ"

คุณไพรัชแกก่อตั้ง "บ้านแบ่งบุญ" เปิดประมาณปี 2540 ก็จัดเป็นที่พักพิงให้กับบรรดาผู้ป่วยติดเชื้อโรคเอดส์ระยะสุดท้ายก่อนเสียชีวิตที่ไร้ญาติ ดำเนินงานต่อเนื่องจาก "โครงการหยดน้ำใจแบ่งปันเพื่อน" ซึ่งเปิดรับดูแลผู้ป่วยและผู้ติดเชื้อเอดส์ เมื่อปีพ.ศ. 2538-2540 โดยได้รับเงินงบประมาณจากศูนย์เอดส์ กรุงเทพมหานคร จนกระทั่งปีพ.ศ. 2540 งบประมาณดังกล่าวหมด ไม่สามารถดำเนินโครงการต่อไปได้ ทำให้คุณไพรัช บูรณวิจารณ์ อาสาสมัครในโครงการนี้ ได้รับช่วงดำเนินงานต่อมา โดยใช้งบประมาณของตนเอง เพราะต้องการช่วยเหลือผู้ป่วยและผู้ติดเชื้อเอดส์ ที่ยังเหลืออยู่เพื่อไม่ให้ถูกทอดทิ้ง โดยเปลี่ยนชื่อเป็น"บ้านแบ่งบุญ" โดยใช้บ้านและสถานที่เดิมทำต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน